هیچ وقت پاک کردن را دوست نداشتم، ترجیح می دادم خط بزنم تا لااقل چند خط درهم اعلام کنند که من بودم.

من همیشه متهمم به قضاوتی زود هنگام ، که حاصل لحظاتی خط خطی است ، مثل همیشه اتهامم را قبول می کنم.

یک روز از آبی کاشی ها شروع کردم ،

یک روز از همهمه پرستوها افسانه  ساختم و همبازی شدم ،

یک روز دور نوشتم : مثل یک قطره  پاک ، افتاد توی اقیانوس ، فکر کنم دیگه هیچ وقت نبینمش،

وامروز می نویسم ، شکوفه های بهار نارنج می ریزند .

این غمناک نیست ، این  پایان نیست.

(( چه خوب یادم هست ، عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد ،

 وسیع  باش و تنها و سربه زیر و سخت .))

هنوز هم باور می کنم ، هنوز هم همهمه پرستوها مستم می کند ، هنوز هم هستم ، اما تا ابد ،

یک گمشده  دارم ....