هیچ وقت پاک کردن را دوست نداشتم، ترجیح می دادم خط بزنم تا لااقل چند خط درهم اعلام کنند که من بودم.

من همیشه متهمم به قضاوتی زود هنگام ، که حاصل لحظاتی خط خطی است ، مثل همیشه اتهامم را قبول می کنم.

یک روز از آبی کاشی ها شروع کردم ،

یک روز از همهمه پرستوها افسانه  ساختم و همبازی شدم ،

یک روز دور نوشتم : مثل یک قطره  پاک ، افتاد توی اقیانوس ، فکر کنم دیگه هیچ وقت نبینمش،

وامروز می نویسم ، شکوفه های بهار نارنج می ریزند .

این غمناک نیست ، این  پایان نیست.

(( چه خوب یادم هست ، عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد ،

 وسیع  باش و تنها و سربه زیر و سخت .))

هنوز هم باور می کنم ، هنوز هم همهمه پرستوها مستم می کند ، هنوز هم هستم ، اما تا ابد ،

یک گمشده  دارم ....

یه روز با صداي شادشون بيدار مي شي ‌‌؛ حضور بهارو با همه وجودت حس مي كني و مي بيني انتظارت به گل نشسته. پرستوها هميشه پر سروصدا ميان و چشماتو رو به آسمون مي كنن.

يه روز كه به خودت مياي مي بيني يه چيز توي لحظه هات كم داري.حس مي كني دلت خيلي واسه پرستو تنگ شده. پرستوها هميشه بي سروصدا مي رن.

وسط كاسه چشمات تصوير يه پرستو مي شينه و باز هم منتظري.منتظر يه پرستو كه رفته يه جاي خيلي گرم. خيلي .....

سال ها را زیستم و هنوز نمی دانم آیا لحظه ای عاشقانه پرستیدم؟

ذره ذره وجودت را در تک تک چشمان مردم این شهر جسجتو می کنم،خیال تو تصویری است که در هر گوشه پنهان شده.

در یک لحظه ناب ، در قلبم خانه کن تا دیگر نه غمی باشد نه آرزویی.

بیا که دلی تنها سال هاست در انتظار جشن تولد یکسالگی است.

بیا که فقط یک لحظه

                           من باشم و تو.

                 هنگامي که آوای جديدی در طبيعت کشف می کنم گويي دريچه ای به قلبم گشوده می شود.

دعای کوير يک عمر تمنای باران است.                           

حضور کوير ,يک عمر ردپای تنهايی است.

پرشکوه است روزی که دل آُسمان از غربت کوير بگيرد. اما....

دلتنگی آسمان را پايانی زود هنگام است

چرا که اشک آسمان قلم سرنوشت کوير است ,

قلمی که خاطره ی زيبای کوير را افسانه می کند.

                                                                   هميشه بالی برای نجات است.

در اوج لحظه ای که در چاه عمیق دلتنگی هستی، باور داشته باش:

                                                                  کسی به تو می اندیشد

آیا باید بدون انتظار بخشید؟آیا می توان آینه هزار تکه ای شد با عشق تا دیگران خود را در تو نظاره کنند؟

آیا این گونه زیستن ارمغان رهایی به همراه دارد؟

برای شروع دوباره باید قامت خشکیده را راست کرد و لبجند زد.آغاز ماجرایی که زمان را برای یافتنش پیر کنی٬ در راز یک لبخند نهفته است.

از شادی دیدن تصویرم در آبی کاشی ها شروع می کنم و تا آبی آسمان یک دنیا لبخند می زنم.این لحظه سرشار است و من سرشار یک دنیا وقتی تو به افق اشاره می کنی و از راز لحظه های مجنون می گویی. 

از پشت پرده نگاه می کنم٬حجم پنجره پیداست٬می گویی:

                                        نور مسیر خود را پیدا می کند.  

من می خندم و تو چون قاصدکی در شب همنشین ستاره ها می شوی.