سال ها را زیستم و هنوز نمی دانم آیا لحظه ای عاشقانه پرستیدم؟

ذره ذره وجودت را در تک تک چشمان مردم این شهر جسجتو می کنم،خیال تو تصویری است که در هر گوشه پنهان شده.

در یک لحظه ناب ، در قلبم خانه کن تا دیگر نه غمی باشد نه آرزویی.

بیا که دلی تنها سال هاست در انتظار جشن تولد یکسالگی است.

بیا که فقط یک لحظه

                           من باشم و تو.

کاروان عمر چندی بود و حيرانش بدم
قافله بگذشت و من از روی او غافل شدم
پاکی کوی دل و افسون چشم يار را
ديدم و گفتم خدایا من چه کردم با خودم

چرخ جان چرخید و افسون تو را باور نکرد
حاصلش بی تابی دل گشته و افسون و درد
نوبهار آرزوهایم مرا آغاز کن
تا به پایان آید این ویرانی تاریک و سرد

درد عشقی بی نهایت می کند درمان مرا
از ازل جانم گرفت و می دهد پایان مرا
با کلامت چاره کن بیداری شب های من
کاین حجاب چشم من بود و شود مژگان مرا

آفتاب جان برآمد چشم آدم خیره شد
عشق را فریاد کرد و بر زبانم چیره شد
از سکوتم برق جاویدی تراوید و ز او
نور عالم تار گشت و رنگ انسان تیره شد