نمی توانی مرا در حصار خواسته هایت زندانی کنی... من پرواز را آموخته ام.

             شعله ی نگاهش این بار آب نکرد؛ یکباره فروریخت و دوباره ساخت. هیچ چیز نتوانست نگاه گریخته ی مرا باز گرداند. حتی پرستوهای بهاری که لطافت دستان دوستی به من هدیه کرده بود، یکباره رها شدم؛ پابه پای نگاهم دویدم تا تو را باور کنم...

            اشک، پایه های فشاری برخاسته از تفکر پابرجا را می لرزاند. چقدر محتاج سکوتی بودم تا مرا دوباره به روزهای متبرک به شمیم یاد تو پیوند زند. افسوس فراموشی پل میان نگاه ما را می شکند. .. ولی تو فراموش نمی کنی قدم هایی را که از کناره یادت عبور کنند.

پ.ن. تاوان ایستادن و به عقب نگریستن است سکوت روزهای تفکر... این حصار انزوا نیست که مرا در خویش نگه داشته؛ مکافات فراموشی ارزش هاست...

 صدای پایی می شنوم

       گرچه هیچ گاه در انتظار نیستم

              به جاده قدم نهاده ام

افسوس کسی صدای پایم را نمی شنود

                 هنگامي که آوای جديدی در طبيعت کشف می کنم گويي دريچه ای به قلبم گشوده می شود.