در اوج لحظه ای که در چاه عمیق دلتنگی هستی، باور داشته باش:

                                                                  کسی به تو می اندیشد

 چه انتظار شیرینی است تقلای یافتن وجودی که پندار مرا از حقیقت به مقام باور من بگشاید و در خلوت خیال های آزرده ام دمی بیاساید.

       درود بر باوری که مرا این گونه مشتاق حقیقتش نگه داشته و زبانم را از فرط زیبایی بی نظیرش به روی کلام بسته است. دلی ناشکیب پرواز و یک دنیا نیاز به شکوفه ای که عطرش فضای بی نوای احساس های محقر سکوتی آمیخته به تفکر بی هنر را مشحون لطافت خویش کند. در سمفونی واژه هایش تظار گر دریایی متلاطم از نسیم کمالی آمیخته با پاکی ام که خیالش هم روحم را نوازش می کند. چه بستر مقاومی است ریسمان بلند اعتقادی که روح ما را پیوندی دوباره داده و مرا به دنیای هنر بازگردانده است.

      کجاست اندیشه ای تهی از معرفت به ایمان که نهال بی روح خود را در بهار احساس از خود بی خود شدن من خزانی ببیند. کجاست نگاه مشتاق خرد که افسون بائری صحیح را به نظاره بنشیند و در مقام ستایش عشقی آراسته به کمال دم برنیاورد.

     هر روز از مسیر گام هایش به امید تبرک سرامگشتانم می گذرم تا شناخت را با همه زیبائیهایش باور کنند. یاد بگیرند راه نجات را از باورهای حجاری شده در اندیشه و پاس بدارند سادگی آمیخته با پاکی نشاط را. زیبایی عرصه ای نیست جولانگه قدمهای خسته ی همراه با رنجی که از تنهایی خویش دل بسته ی جمال شده است. کمال خود وسعتی است بی کران از نیازی که مرا به حقیقت خویش پیوند دهد.

      درس عشق را آموخته ام که درک آوای پرطنینش دلی می طلبد شنوای شناخت نوایی فراتر از احساس بشری. نام تو را جستجو می کنم که از هیچ سرایی فرار از گستره ی تو جایز نیست. دل را به نسیم خاطرت سپرده ام که یاد تو را هر صبح در گوشم زمزمه کند و نفس از کالدی برگیرد که خود تشنه ی معراج است...

        دورها احساسی است آن قدر نزدیک که شمیم بال های مسافرش هرلحظه جانم را نوازش می دهد و گاهی آن قدر دور که بر بی نوایی خویش لعنت می فرستم. این چه دنیای قریبی است که در هر خیال روشن از انوار آفتاب حقیقت سایه اش را بر سر جهالتهای زود گذرم احساس می کنم. این عشق مال من است. طبیعتی که مرا به اینجا کشانده و مست از جلال بی کرانش آینده ای فارغ از نیستی پیش رویم نگاشته است.