آیا باید بدون انتظار بخشید؟آیا می توان آینه هزار تکه ای شد با عشق تا دیگران خود را در تو نظاره کنند؟

آیا این گونه زیستن ارمغان رهایی به همراه دارد؟

گل احترام را با شایستگی سرشته اند. آنکه خودش را لایق احترام می داند مدتها پیش درس لیاقت را از همه آدم ها گرفته است. چندی است نگاه ها خیره به پنجره ای رو به آفتاب مانده اند. همه در انتظار این که دستی بیاید و درب را بگشاید. غافل از اینکه نور از پنجره بسته نیز به درون می تراود شاید هم زیبا تر که نور شکسته خود رنگین کمانی است...

 از دوستی شنیدم: هرچه قفس تنگ تر طعم آزادی شیرین تر. دست ها را رو به آسمانی گشوده ام که خود محفل گشایش است.      دوست داشتن لیاقت می خواهد. عاشق ماندن موهبتی است که بینایی می بخشد و آن را سلب نمی کند. اما در دوستی ماندگار ماندن بهره ی خرد است. بهره ما از دوست داشتن احساسی بینا است. شیرینی خواستنی در آن نهفته است که نه تنها معنی بودن را تفسیر می کند بلکه آدمیت را بیان می کند. اما ارزشی بالاتر از آن وجود دارد:

 سوال: چه ارزشی بالاتر از دوست داشتن وجود دارد؟ یا چه وجودی؟

برای شروع دوباره باید قامت خشکیده را راست کرد و لبجند زد.آغاز ماجرایی که زمان را برای یافتنش پیر کنی٬ در راز یک لبخند نهفته است.

از شادی دیدن تصویرم در آبی کاشی ها شروع می کنم و تا آبی آسمان یک دنیا لبخند می زنم.این لحظه سرشار است و من سرشار یک دنیا وقتی تو به افق اشاره می کنی و از راز لحظه های مجنون می گویی. 

از پشت پرده نگاه می کنم٬حجم پنجره پیداست٬می گویی:

                                        نور مسیر خود را پیدا می کند.  

من می خندم و تو چون قاصدکی در شب همنشین ستاره ها می شوی.